مختصر اطلاعاتی در مورد سیلیکون
بسیاری از خانم ها در مورد این نوع عمل جراحی بدون شک داستان های ترسناکی شنیده اند. ازجمله مسمومیت زایی سیلیکون یا ایجاد بیماری خود ایمنی/ بافت همبندی پروتز که مربوط به "تراوش"یا مهاجرت ژل می باشند.
در نتیجه در مورد عمل بزرگ کردن سینه در دوازده سال اخیر تبلیغات مخالفی دریافت شده است، مخصوصاً از طریق عملکردهای غیر مسئولانه ی رسانه ها که بدین طریق علی رغم حقایق موجود، ادعاها و سئوالاتی در مورد ایمنی سیلیکون مطرح شده است.
بدون شک، بیشتر این داستان ها بعد از این که سازمان مدیریت غذا و دارو در امریکا (FDA ) در ژانویه ی1992 استفاده از پروتزهای سیلیکونی را در امریکا ممنوع کرد، بوده است.
سازمان مدیریت غذا و دارو در امریکا (FDA ) به این نتیجه رسیده بود که "هیچ سند و مدرکی وجود ندارد که ژل سیلیکون که پروتزها با آن پر میشوند ایمنی ندارند اما مدارک کم و ناکافی برای اثبات ایمنی آن وجود دارد." تمام موارد بالا نتیجه دعوی حقوقی در حال رسیدگی بر ضد تولیدکنندگان پروتزهای سیلیکونی بود که این دعوی از طرف زنانی بود که پروتز داشتند و نشانه ها و علائم زیادی از بیماری ای که به اصطلاح "بیماری خود ایمنی مربوط به سیلیکون" نامیده شده است؛ را دارا بودند. در حقیقت بررسی مدارک دادگاه در امریکا نشان داد که بیش از 216 نشانه ی جداگانه در ارتباط با سیلیکون به ثبت رسیده است این تعداد تنوع نشانه جداگانه در هیچ بیماری دیگری دیده نشده است!
از این زمان فعالیت بیشتر و بحث و گفتگوهای فراوانی در مجامع پزشکی انجام شد، تا اثبات کنند که آیا پروتزهای سیلیکونی ایمن و بی خطر هستند یا خیر. برای این کار مقدار زیادی اظهاریه و بیانیه منتشر شد و نتایج زیادی گرفته شد. به طور خلاصه بعضی از آنها عبارتند از :
1)در ژانویه 1992 رئیس متصدیان پزشکی امریکا به جراحان و پزشکان اطلاع داد که سازمانهای بهداری امریکا به چنین نتیجه ای رسیده اند که هیچ دلیلی برای کناره گیری و دست کشیدن از استفاده از پروتز به خاطر هراس و ترس های واهی موجود در امریکا وجود ندارد!
2) در آوریل 1994 یک کمیته متخصص که توسط دپارتمان بهداشت تعیین شده بود، به این نتیجه رسید که هیچ مدرک علمی در مورد ارتباط پروتز های سیلیکونی با بیماری خود ایمنی یا بیماری بافت همبند وجود ندارد.
3) ادعاهایی وجود دارد که سیلیکون کلا باعث ایجاد یک سندرم جدید می شود. این ادعاها براساس گزارشات موردی است و بنابراین نوع مطالعاتی برای اثبات این ادعاها وجود ندارد. در پاسخ و جواب این ادعا کالج روماتولوژی امریکا بیانیه ای در اکتبر 1995 بر اساس مطالعات تحقیقاتی روی بیش از 78000 زن منتشر کرد. بیانیه به این صورت بود که سیلیکون، بیماران را در معرض هیچ خطر اضافی در مورد بافت همبندی یا بیماری روماتیسمی قرار نمی دهد. و هیچ دلیلی برای منصرف کردن زنان از چنین عمل جراحی به خاطر ابتلا یا وخیم تر شدن (بد تر شدن )یک بیماری و ناراحتی بافت همبندی جود ندارد.
4)حداقل 29 مورد مطالعه و مقاله حداقل در 10 سال اخیر در سراسر دنیا به چاپ رسیده است که بیشتر از 200000 زن در این مطالعات مورد بررسی قرار گرفته اند و در هیچکدام از آنها رابطه ای بین بیماری معروف به "بیماری خود ایمنی سیلیکون " و پروتز دیده نشده است.
5)کشف سیلیکون در مایعات بدنی باید بصورت متناسب بصورت و پرسپکتیو مورد بررسی قرار بگیرد، سیلیکون به میزان زیادی در محیط اطراف ما و در برخی مواقع احتمالا در بدن بیشتر مردم وجود دارد. تماس و ارتباط ما با سیلیکون در سراسر زندگمان زیاد است و سیلیکون به طور گسترده در داروسازی مورد استفاده قرار می گیرد. سیلیکون بعنوان یک لغزاننده (لوبریکنت) در هر نوع سوزن یک بار مصرف، سرنگ و لوله های درون سیاهرگی مورد استفاده قرار می گیرد.سیلیکون ها در روژ لب ها، لوسیون های برنزه کننده، فرایند های تولید غذا، کرم های پوست، اسپری مو و لوازم آرایشی کاربرد دارند. در بیش از 1000 محصول دارویی از سیلیکون بعنوان یک جزء سازنده یا در فرایند تولید وسایلی مثل دریچه های مصنوعی قلب، مفاصل و دستگاه تنظیم ضربان قلب( ... ) استفاده می گردد.
6) در جولای 1998، دپارتمان بهداشت کشفیات و نتایج را به دنبال بررسی ها و مطالعات کمیته ی تشکیل شده برای بررسی ایمنی پروتزهای سیلیکونی، منتشر کرد. این کمیته که بیشتر از دانشمندان و استادان دانشگاه تشکیل شده بود به این نتیجه رسید که هیچ مدرک علمی در مورد ارتباط پروتزهای سیلیکونی با این بیماری وجود ندارد. (گزارش 36 صفحه ای کامل آن را میتوانید از روی اینترنت و از سایت های مربوطه مطالعه فرمائید)

با توجه به این بیانیه، به طور منصفانه باید قبول کرد که بعضی زنان که عمل جراحی بزرگ کردن سینه داشته اند، ممکن است متعاقبا در بعضی مراحل زندگیشان دچار ناراحتی خود ایمنی یا بافت همبندی بشوند. چون این ناراحتی ها نسبتا در میان مردم متداول و رایج می باشند، علی رغم اینکه آیا آنها عمل پروتز گذاری سینه داشته اند یا نه، آیا ممکن نیست که به هر حال دچار این بیماری ها شوند ؟
این نوع سؤال ها فقط با تجزیه و تحلیل آماری دقیق و آزمایش گروهی از افرادی که عمل پروتز گذاری سینه داشته اند و مقایسه ی آن ها با تعداد و انواع مشابهی از افرادی که عمل جراحی پروتزگذاری سینه نداشته اند، می توانند پاسخ داده شوند. سپس اگر مشخص شد که گروهی از زنان که عمل پروتزگذاری سینه ی سیلیکونی داشته اند، تعداد بیشترشان دچار بیماری های خود ایمنی هستند؛ پس یک ارتباط اتفاقی می توان بین آن ها پیدا کرد. اگرچه، در این لحظه بعد از بررسی تمام اطلاعات و داده های مربوطه، منطقی به نظر میرسد که بگوییم هیچ مدرک علمی و قاطعی وجود ندارد که نشان دهد مواد سیلیکونی موجود در پروتزهای سینه خطر بیماریهای بافت های همبندی یا سرطان سینه را افزایش می دهد.
ـ قبلاً از ژل سیلیکون برای پر کردن نقائص بافت نرم و چین و چروکها به شکل تزریق استفاده می گردید که این مسئله سالهاست ممنوع گردیده است. کارخانه های سازنده پروتز سیلیکون علاوه بر استحکام دادن جدار پروتزها امروزه بیشتر از ژلهای چسبنده و همبسته نرم استفاده می کنند که حتی در صورت بریده شدن جداره نیز از هم جدا نشده و پخش نمی شوند